สัจธรรมกับการทะเลาะกับคน
posted on 23 Dec 2010 23:34 by kuninanaมีคนประสาทที่อาศัยในละแวกเดียวกันเดินเข้ามาเรื่องทะเลาะถึงในบ้าน
ว่าดิฉันเองไม่เท่าไหร่ แต่มาว่าแม่ดิฉัน คิดว่าจะปล่อยเหรอ
เลยต้องเข้าไปพูดคุยด้วยเหตุผลและประนีประนอม
(ถ้าใครคิดว่าจะไปทะเลาะด่าทอด้วย ไม่ทำค่ะ)
จากการพยายามพูดคุยว่าเหตุใดจึงมาเสียงดังว่าป่าวๆถึงในเขตบ้านเราเองแล้ว
ล้วนเป็นเรื่องไร้สาระที่จะมาเสียเวลาโมโหใส่กัน
ซึ่งถ้าใช้สมองไตร่ตรองคิดดูแล้ว เหตุมันไม่ได้มาอยู่ที่เราเลย
อยู่ที่ตัวคนๆนั้นที่อยากจะหาใครสักคนมารับผิดในสิ่งที่ตัวเองควบคุมไม่ได้
แล้วอ้างตัวว่าปฏิบัติธรรมมา อ้างตัวว่าเป็นคนเมตตา
อ้างความจริงว่าเป็นคนทำบุญตักบาตรทุกเช้า
เอาความไม่ดีมาใส่ความบ้านเรา เพราะบ้านเราเป็นบ้านที่มีกรรม
(ตรรกะอะไรของมันว่ะ)
ขอให้เราสาบาน ขอให้ยอมรับผิด ขอโทษที่ไม่ได้บ้าไปด้วยนะคะ
พอเราบอกว่าเราก็ปฏิบัติเหมือนกัน คุณเธอบอกว่าถึงอิชั้นทำก็บุญ
ไม่เท่าเขาหรอก @_@ (Damn!! นี่กรุบุญไม่ถึงหรือเมิงไม่เข้าใจการทำบุญฟร่ะ)
คุยกันไปมาเลยได้ข้อคิดอะไรมานิดหน่อย
1. บางคนเข้าใจคำว่า"คนดี"ผิดไป เพราะคิดว่าตนนั้นเป็นคนดีที่สุด
2. ทำบุญ ตักบาตร ปฏิบัติธรรม นั่นเป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้าทำเพื่อยกภาพลักษณ์ตนเอง
โดยไม่ได้เข้าใจว่าที่ทำไปนั่นเพื่ออะไร คิดว่าได้บุญแต่ไม่ได้แก่นของการปฏิบัตินะ
3. สำนวนที่ว่า "อย่าเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ" ฟังดูผู้ดี
แต่บางทีก็เอาไปใช้กับสถานการณ์บ้านๆได้เหมือนกัน
4. การเคารพสิทธิของผู้อื่นเป็นหนึ่งในกฎของการอยู่ร่วมกัน
ไม่ต้องเข้าวัดก็น่าเข้าใจกฎพื้นฐานนะ
5. บุญหรือบาปอยู่ที่ใจ หากเราทำบุญแล้วสบายใจ กิริยา วาจา และการกระทำ
จะออกมาอย่างผ่องใส ไม่ต้องไปบรรยายสรรพคุณเป็นคำพูด
คนทั่วไปจะสามารถสัมผัสได้เอง
อยากจะย้ายบ้านไปที่อื่น แต่ก็หนีปัญหา ใครก็ได้ชี้เป้าให้ทีว่าทำไงดี ???